การจากลา

มีใครเคยนับบ้างหรือเปล่าว่า ตั้งแต่เราเกิดมาเราร้องให้ หรือเสียน้ำตา เพราะการจากลากี่ครั้ง

สำหรับเรานับครั้งได้ ไม่รู้เป็นเพราะอะไร

เราพยายามหาคำตอบมานาน เป็นเพราะหัวใจเราด้านชา หรือว่าเราเป็นคนไม่มีหัวใจ (อันนี้พ่อบอก)

แต่จนแล้วจนรอด เราก็หาคำตอบไม่ได้

ว่าทำไมเราไม่ค่อยมีน้ำตา กับการจากลาสักเท่าไร (มีบ้างอยู่นะ แต่น้อยครั้งเหลือเกิน)

หรือเราเป็นคนไม่มีหัวใจอย่างที่พ่อบอกจริงๆ

เราเกิดมาเจอคนมากมาย อาจน้อยกว่าใครหลายคน แต่ก็คงมากพอสมควรอยู่

เราร้องให้เพราะการจากลา

ครั้งแรก ตอนจบมัธยมสาม วันปัจฉิมนิเทศน์ กอดคอกันกลมร้องกันจะเป็นจะตาย

ครั้งต่อมา ตอนที่มีบางคนบอกว่าไม่ต้องรอเราแล้วนะ

ครั้งต่อมา งานเลี้ยงอำลาคุณป้าสุภรณ์

ครั้งสุดท้ายหน้าเครื่องคอมพิวเตอร์ ตอนถกว่าทำไมเราถึงไม่อยู่คู่กับเขาคนนั้น

.......................................

แค่สี่ครั้งเองเหรอเรา??

.....................................

แต่อาจเพราะสิ่งที่เราได้เรียนรู้มาว่า

                       "การจากไปของใครบางคน         ทำให้เราคิดถึงเขามากขึ้น

                           การสูญเสียใครไปสักคน         ทำให้เรามีเวลาอยู่กับตัวเองมากขึ้น

                        การพลัดพรากจากสิ่งที่รัก          อาจทำให้เราเจอสิ่งที่รักยิ่งกว่า

 การที่บางคนหายไปจากชีวิตเราชั่วนิรันดร์          เพราะเป็นเวลาของเขา

             การห่างหายจากสิ่งที่เคยผูกพันธ์           ทำให้เราเติบโตจากสิ่งที่เราห่างหายนั้น

         ความโศกเศร้าและน้ำตาจากการลา            ทำให้เรามีโลกทัศน์ และกำลังใจที่เข้มแข็งมากขึ้น

แล้วคุณ คุณ และคุณ ได้เรียนรู้อะไรจากการลาบ้าง เอามาแชร์กัน